بر دامن ما نشسته دریا پر موج

آن مرد ،سوار آرزو ها در اوج

تن خسته ،دلم پر آشوب

در یا،

 دریای نبودن آرامش

بر خواسته ای حقارت طوفانی

از خشم تو اشک آسمان می بارد

وز تاب تو  تابیدن ما در خویش است

در سفره

هوای خندیدن تو می رقصد

در خانه

کنار پنجره بیداریست

دریا

تو چه دریای بزرگی هستی؟

بر سوگ و عزای ما دل بستی ؟

من روزه گرفته ام ،

تا ساحل

هر صبح

به  گلدسته اذان باد است

دریا

دل من نا آرام

طوفان تو رنج کودکانم باید ؟

دریا

تو چه دریای بزرگی هستی ؟

بدکاره نشسته روبه رویم ،فریاد

خواهد که  بریزد آبرویم ،فریاد

درهای امید قفل است که من

یک روزنه ی سبز نجویم فریاد

.

.

.

بدکاره حریص قصد جانم کرده

از شهوت خویش میهمانم کرده

من روزه گرفتم که تنم سبز شود

هیهات که بی حیا نشانم کرده

دیشب سروده ای که نوشته بودم به یاد تو چو جان

در آن  گشوده  بال  کبوترانی  که  رو به  آسمان

چون من  که  جانشان  خسته  می نمود و پر ملال

در بر گرفته  آن  آبی  صریح ، دشت  بی  کران

زیبا و بدیع  آن  بوم سفید  خورشیدواره  در تلالو

باران اشک من و بوران  نشسته در ضمیر کمان

با آن  "نه" ی  بزرگ  که یادگار تو مانده در دلم

صد  واژه  نا گفته  اسیر مانده  در حسرت  بیان

بنگر که ،خواهش  من  از سر خودستایی  نیست

داغیست  نشسته  در عمق جان و  فراتر ز گمان

آواز؟ چگونه  بخوانم؟ وقتی  نماند ه رمقی  زمن

هی  زور  بزن  بسرا  ترانه، که اینک منم جوان؟

چون ماه

در دل آن پوشش سیاه

صورت تو

پنهان نمی شود

آن "برف دشت"

آن جزیره در آرام.

آن طاق بلند

آن سایه گستر حجیم

بی رنگ ،بی نقش

آن سفید نامه ی بی انتها

آن گامها .

رنگی بگیر

نقشی ببند

طرحی بزن

با مرگ من

با یاد کوههای بلند

با عشق مردمان دیار ما.

دیگر من از نژاده ی چشمان توام

بیگانه ،وحشی ،خشک، ناهمگون

همرنگ روسری ات

خاری در بن آن درخت بزرگ

آن کبوترخانه ی همیشه سبز .

نفرین چه می کنی ؟

اگر که نبود مادرم؟

یا دستهای عزیز پدر ؟

لعنت به مکان

لعنت به مکان

راحت

بر تیرهای  برق  محل شما

ترانه بخوانند

و در گرگ و میش این هوای بغض آلود

نگاههای تاریک پشت پنجره را

درد بکشند

این سنگریزه ها که جمع می کنی

برای جان اشان خطرناک است

می ترسم از کودکان کوچه

چونان که تو یی

و قلماسنگهاشان بی اختیار .

بگذار این کاروان سراها بلولند

بی طاقتی کبوتران زخمی ،

تنها

با طهارت از چشمه ی چشمان تو

تسکین می یابد .

بگذار بالهای شکسته ام را باز کنم

پر زنان

سری را که به دیوار کوبیده ای ،

بر بالین یادتو زمین بگذارم

فریاد مرا در گلو مفشار

چه جای نگرانی است؟

جانشینان درخت سیب کوچه اتان

میهمان داران خوبی هستند

وچشمان تو

تیماج های وحشی

یعنی که به خواب تو سر می زد ؟

باور  نکنم   اگر    بگویی   آره

حتما  که  برای  من  در  می زد

ای  کاش  دو  تا  خط  تلاقی   باشیم

این دورشدن های تو سخت است نکن

مهلت  بده  تا  موازی  باقی   باشیم

از هرچه بلا  هست دلم  دور  شود

زآن دیده  که  زیبایی  مطلق   بیند

نوری  به  دلم بتابد  و  شور  شود

آن قول وقرار نانوشته هم بر جا بود ...

.

.

.

.

بر فراز بیداری خویش

ایستاده

دستهایم را باز می کنم تا درآغوشت کشم

انگار من و تو

به

گشتن و نبودن

خو کرده ایم